را به هم بزند ، بايد هر چه زودتر مال را به صاحب آن يا وكيل يا ولى صاحبش برساند يا به آنان خبر دهد كه به نگهدارى حاضر نيست ، واگر بدون عذر ، مال را با آنان نرساند وخبر هم ندهد ، چنانچه مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . ( مسأله 2343 ) : كسى كه امانت را قبول مىكند ، اگر براي آن ، جاى مناسبى ندارد ، بايد جاى مناسب تهيه نمايد وطورى آن را نگهدارى كند كه مردم نگويند در نگهدارى آن كوتاهى نموده است واگر در اين امر كوتاهى كند وتلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . ( مسأله 2344 ) : كسى كه امانت را قبول مىكند ، اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند وتعدى - يعنى زياده‌روى - هم ننمايد واتفاقا آن مال تلف شود ضامن نيست ولى اگر در نگهدارى آن كوتاهى كند مثلا آن را در جائى بگذارد كه مأمون از آن نباشد كه ظالمي بفهمد وآن را ببرد ، يا تعدى كند يعنى در مال بطورى كه مالك اذن نداده تصرف نمايد مثلا لباس را بپوشد يا حيوان را سوار شود چنانچه تلف شود ، بايد عوض آن را به صاحبش بدهد . ( مسأله 2345 ) : اگر صاحب مال براي نگهدارى مال خود جائى را معين كند وبه كسى كه امانت را قبول كرده بگويد كه بايد مال را در اينجا حفظ كنى واگر احتمال هم بدهى كه از بين برود ، نبايد آن را بجاى ديگر ببرى ، نمىتواند آن را بجاى ديگر ببرد واگر بجاى ديگر ببرد وتلف شود ضامن است . ( مسأله 2346 ) : اگر صاحب مال براي نگهدارى مال خود جائى را معين كند ، ولى ظاهر كلامش آن باشد كه آن محل در نظر أو خصوصيتى نداشته ، بلكه يكى از موارد حفظ آن بوده ، كسى كه امانت را قبول كرده ، مىتواند آن را بجاى ديگرى كه مال در آنجا محفوظ تر يا مثل محل أولى است ببرد وچنانچه مال در آنجا تلف شود ضامن نيست . ( مسأله 2347 ) : اگر صاحب مال براي هميشه ديوانه يا بيهوش